skip to Main Content
Groot kenniscentrum met meer dan 1000 artikelen over gezondheid!

Kunnen pesticiden en zware metalen de lever ernstig belasten? Volgens de overheid geen probleem voor de volksgezondheid. Klopt dit?

De lever heeft het tegenwoordig heel zwaar met het dagelijks opruimen van alle instromende toxinen. Zie diverse artikelen op onze site over  de lever en de leverbiotransformatie (leverontgifting. )Afhankelijk van o.a. erfelijke factoren en de voedingsstatus van de lever zal dit op den duur schade geven aan deze grootste biochemische fabriek die we hebben. In de reguliere geneeskunde worden de leverenzymen als maatstaf genomen, maar er zijn in de complementaire geneeskunde meer parameters om de vitaliteit van de lever te meten.

In het artikel “Blootstelling aan diverse soorten gifstoffen”gaan we dieper in op de gevaren en het vele huiswerk voor de lever om het kwijt te raken. leverontgifting betreft niet simpel meer water drinken en detoxkuren volgen.

Burn-out van de leverpaden

Ontgiftingspaden werken samen. Als het ene pad overbelast is, kan een gifstof door een ander pad worden verwerkt. Maar zodra de back-upsystemen overbelast zijn of last hebben van een ‘burn-out’, is het lichaam niet meer in staat om gifstoffen te verwijderen. Vervolgens kunnen deze gifstoffen bijna elk stelsel in het lichaam beschadigen en verstoren.
Verstoringen zijn dan te zien op: het zenuwstelsel, het hormonale evenwicht, spijsvertering, nieren, huid en immuniteit. Ook stemmingen kunnen het gevolg zijn van stagnaties op de ontgiftingspaden.

Verzorgen van de lever

Ontgiftingsmechanismen, die vooral in de lever liggen, vormen een volledig geavanceerd laboratorium van chemische processen die giftige stoffen onschadelijk maken. Dit proces wordt ook wel ‘biotransformatie’ genoemd. Elk ontgiftingspad (vuilnisverwerkingsfabriek)) bestaat uit een reeks enzymreacties en elk enzym is afhankelijk van een aantal voedingsstoffen die het mogelijk maken deze stappen goed te nemen.

Ontgifting kan in twee fasen worden opgedeeld. De eerste fase (fase 1) lijkt op het verzamelen van vuilnis in zakken, klaar voor de ophaaldienst. Er wordt nog niets verwijderd, maar alles wordt gemakkelijk verwijderbaar gemaakt. In vet oplosbare gifstoffen worden bijvoorbeeld beter oplosbaar. Fase 1 wordt uitgevoerd door een reeks enzymen, de P-450-enzymen genaamd. In fase 2 worden ze omgebouwd voor vervoer in de vuilniswagen op weg naar de galblaas en de nieren.

Hoe hoger het aantal gifstoffen waaraan u wordt blootgesteld, hoe sneller deze enzymen moeten werken om het vuilnis klaar te zetten voor de vuilniswagen (fase 2). Vaak zijn de stoffen die door reacties van P-450 enzymen zijn aangemaakt schadelijker dan voorheen.
P 450 enzymen

De functie van P 450-enzymen, is afhankelijk van een lange lijst van voedingsstoffen. Voedingstoffen waaronder: vitaminen B2, B3, B6, B 12, foliumzuur, glutathion, vertakte keten aminozuren (leucine, isoleucine, valine). Maar ook flavonoïden en fosfolipiden, plus een gulle voorraad antioxidanten (vitamine A, C, E, etc).

Zware metalen urinetest plus

Zware metalen urinetest plusVerkoopprijs (incl. BTW): € 100,75
Koop deze test hier
Voor de beoordeling van de individuele blootstelling aan toxisch relevante stoffen is, naast een gedetailleerde medische milieuanamnese, de introductie van laboratorium diagnostische maatregelen onontbeerlijk. De keuze en het gebruik van laboratorium diagnostische maatregelen wordt echter bemoeilijkt door het feit dat de betrokkenen in zeldzame gevallen specifieke symptomen en klachten kunnen beschrijven die baanbrekend zouden zijn.

De belasting door zware metalen is niet alleen verantwoordelijk voor algemene klachten zoals misselijkheid, braken, chronische vermoeidheid, uitputting, hoofdpijn, migraine, concentratieproblemen en slapeloosheid, maar ze bevorderen ook het ontstaan van chronische ziekten. Meestal zien we symptomen die veel lijken op andere ziektebeelden of psychologische stress reacties. Met betrekking tot een blootstelling aan zware metalen zijn meestal hoofdpijn, duizeligheid, slaap- en concentratieproblemen of ADHD gelijkende symptomen prominent aanwezig. Bovendien moet men rekening houden met hormonale stoornissen, bloedbeeld veranderingen, nieraandoeningen, immunologische aandoeningen, auto-immuunziekten en andere metabole aandoeningen en orgaanfunctiestoornissen.

Een steun voor de inperking van het aantal vermoedelijke diagnoses kan een speciale screening zijn die de die besluitvorming ondersteunen voor verdere diagnostische maatregelen. Een urineonderzoek is een afspiegeling van de uitscheiding van de metalen. De bepaling van de concentratie in de urine is voornamelijk geïndiceerd voor metalen die nierbeschadiging veroorzaken. Zo is de concentratie van cadmium in de urine een indicator van de chronische blootstelling aan dit zware metaal.

Indicaties:

– Anemie
– Allergie
– Ademhalingsproblemen
– Hoge bloeddruk
– Vruchtbaarheidsstoornissen
– Haaruitval
– Huiduitslag, Depigmentering, Hyperkeratose
– Hartritmestoornissen
– Hyperactiviteit
– Infectiegevoeligheid
– Bot-stofwisseling stoornissen
– Leverfunctiestoornissen
– Maag-darm aandoeningen
– Neurologische symptomen
– Nephropathie
– Psychische stoornissen
– Psychomotorische symptomen
– Slijmhuidveranderingen

Glyfosaat urinetest

Glyfosaat urinetestVerkoopprijs (incl. BTW): € 64,95
Koop deze test hier
Glyfosaat is ‘s werelds meest gebruikte breedspectrum herbicide en wordt hoofdzakelijk gebruikt om onkruid op landbouwgrond te bestrijden. Door het gebruik van glyfosaat wordt de zogenaamde shikimaat-pathway geremd, wat betekent dat de planten niet langer essentiële aminozuren kunnen vormen. Aangezien deze metabolische route alleen voorkomt in planten, bacteriën en schimmels, wordt een direct toxisch effect op mensen als onwaarschijnlijk beschouwd. Sommige studies rapporteren echter een mogelijke toxiciteit.

Het breedspectrum herbicide glyfosaat werd voor het eerst op de markt gebracht door het landbouwbedrijf Monsanto in de 70’er jaren onder de naam RoundUp®. Het effect is te wijten aan de remming van de belangrijke shikimaat-pathway van de planten, waardoor de planten hun groei staken en afsterven. Naast de ontwikkeling van het breedspectrum herbicide glyfosaat, zijn door Monsanto genetisch gemodificeerde gewassen geproduceerd met een glyfosaat-resistentie. Deze genetisch gemanipuleerde planten hebben de toepassingsintensiteit en duur van glyfosaat verder drastisch verhoogd. Vanwege het overmatige gebruik van glyfosaat-houdende herbiciden heeft zich reeds resistent onkruid ontwikkeld, wat een nog verder toegenomen gebruik van het plantengif tot gevolg heeft. Daarnaast is bekend dat glyfosaat ook een chelator is die spoor- en macro-elementen bindt (bijvoorbeeld koper, zink en ijzer). Dit resulteert in een tekort aan deze essentiële elementen.

In recente studies is het negatieve effect van glyfosaat op de menselijke darmflora (darmmicrobioom) aangehaald. Het is aangetoond dat glyfosaat een sterke antibiotische werking heeft, met name tegen lactobacillen, bifidobacteriën en Enterococcus faecalis. De gevoeligheid voor glyfosaat leidt dus tot een afname van deze beschermende bacteriën in de menselijke darm met als gevolg een verminderde afweer tegen pathogene bacteriën, in het bijzonder tegen Clostridia en Salmonella.

Daar komt bij dat pathogene Salmonella- en Clostridia-stammen resistent zijn tegen glyfosaat. De blootstelling aan glyfosaat kan derhalve leiden tot een verstoring van de darmflora (darmmicrobioom). Aan de andere kant wordt een dysbiose van het darmmicrobioom geassocieerd met verschillende ziekten, zoals blijkt uit talrijke studies: metabool syndroom, diabetes mellitus, inflammatoire darmziekten zoals de ziekte van Crohn en colitis ulcerosa, prikkelbare darmsyndroom, darmkanker, calciumoxalaat-stenen, hart- en vaatziekten, reumatoïde artritis en neurologische stoornissen.

Het gebruik van glyfosaat en verwante residuen in voedsel, bodem en water moet niet worden onderschat. Opgemerkt moet worden dat niet alleen een glyfosaat-geïnduceerd tekort aan plantenaminozuren kan leiden tot problemen in het menselijke organisme, maar dat er ook een directe, negatieve invloed van glyfosaat op de darmflora aanwezig is.

De uitslagen dienen als basis voor een individuele therapie en moeten met een arts of therapeut worden besproken.

Indicaties:

– Metabool syndroom
– Diabetes mellitus
– Morbus Crohn
– Colitis ulcerosa
– Prikkelbare darmsyndroom
– Darmkanker
– Calciumoxalaat-stenen
– Cardiovasculaire aandoeningen
– Reumatoïde arthritis
– Neurologische stoornissen

Zie ook onze pagina Dieet ontwerp; het leverdieet

OPMR1 gen draagt bij aan herstel van narcose
Vertraagd herstel na volledige narcose is een vaak voorkomende complicatie. Negatieve gevolgen zijn bv. verhoogd bloedverlies en sterfte. Leeftijd, geslacht en medische voorgeschiedenis zijn factoren, die van invloed zijn op herstel.

Maar ook genen, die een rol spelen bij het afbreken van narcose medicijnen, spelen een rol. In dit artikel worden de verschillende genetische varianten onderzocht en is een formule opgesteld, aan de hand waarvan de te verwachte herstel tijd berekend kan worden. Vooral de genen OPMR1 en ABCG2 spelen zijn belangrijk voor het bepalen van de dosis van Rocuronium, Dexmedetomidine, Remifentanil and Dezocine.

‘Energieherstelplan’ (uitgeverij Schors)

Wil je meer lezen over de verzorging van de lever met voedingsadviezen, helende gerechten en welke voeding past bij welke constitutie type; lees dan: ‘Energieherstelplan”

Privacy instellingen

We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website zo soepel mogelijk draait. In de instellingen kunt u zelf kiezen welke cookies u wilt toestaan of wilt weigeren.

Privacy verklaring | Sluit
Instellingen