skip to Main Content
Groot kenniscentrum met meer dan 1500 artikelen over gezondheid!

Boek dr. Campbell: eet niet langdurig Vegan

Steeds meer Nederlanders weigeren dierlijke producten te eten en te dragen. Dit bericht prijkt op de voorpagina van het Elsevier Weekblad van 2 februari 2019; Viva Vegan! Niet alleen in Nederland, maar wereldwijd is het aantal veganisten en vegetariërs groeiende, met name in Westerse landen.
Het weglaten van vlees en dierlijke producten wordt ons door de media en door actieve promotie voorgeschoteld als de ultieme en meest nobele voedingskeuze. Het zou beter zijn voor de kwijnende gezondheid van zowel mens, dier als aarde.

In haar boek ‘Vegetarianism Explained’ [1], onderzoekt Dr. Campbell (auteur van Gut and Psychology Syndrome) of vegetarisme en veganisme daadwerkelijk bijdragen aan een duurzame aarde en een goede gezondheid voor haar bewoners. Aanleiding voor het schijven van dit boek zijn het groeiende aantal patiënten in haar kliniek die leven op (voornamelijk) plantaardige voeding en kampen met allerlei ziekteklachten variërend van psychiatrische ziektebeelden zoals autisme en schizofrenie, hormoonontregelingen en auto-immuunziekten.

Verteringsstelsel van een herbivoor

De auteur begint haar boek met het beschrijven van de verteringsstelsels van herbivoren (planteneters) en carnivoren(vleeseters). Ook beschrijft ze het proces van fotosynthese. Fotosynthese is een proces waarin lichtenergie wordt gebruikt om koolstofdioxide (CO2) om te zetten in koolhydraten, zoals suiker (glucose). Die koolhydraten vormen de energievoorraad van de plant of van de alg en worden als bouwstenen gebruikt waaronder de vorming van knollen, zaden, stengels en bladeren.

Herbivoren
Herbivoren komen via groene planten aan de levensnoodzakelijke zonne-energie. Aangezien plantenmateriaal moeilijk verteerbaar is, zijn herbivoren voorzien van een hierop toegespitst spijsverteringskanaal. Zo hebben ze allemaal een lang spijsverteringskanaal en daardoor een relatief dikke buik. De groep herkauwers onder hen, zoals rund, geit, schaap, hert en giraffe, hebben een uitermate ingewikkeld verteringsstelsel om deze klus te klaren.Vata hert

Ze zijn onder andere voorzien van meerder magen, waarbij vooral de eerste maag, de pens, van groot belang is voor de afbraak van plantenmateriaal. De bacteriën, protozoa, wormen en schimmels alhier breken de moeilijk verteerbare cellulose en andere polysachariden af. De hieruit vrijgekomen glucose wordt ook weer door micro-organismen omgezet in korte-keten-vetzuren zoals azijnzuur, propionzuur en boterzuur en eiwitten. Deze voedingsstoffen benut de herkauwer voor haar groei, reproductie en melkproductie. Door de consumptie van 50 kg gras krijgt een koe dagelijks behoorlijk vette- en eiwitrijke maaltijden binnen.

Herbivoren hebben een gebit dat optimaal in staat is tot vermaling van plantenvezels. Bij het herkauwen kan de plantenbrij tot wel 200 keer van tussen pens en kaken heen en weer worden geschoven. Pas zodra de plantenvezels voor het grootste deel zijn afgebroken, wordt het voor indikking doorgegeven aan de volgende magen. De laatste maag, de lebmaag, heeft een functie die het meest overeenkomt met onze eigen maag. Het bevat maagzuur en pepsine die de vrijgekomen graseiwitten kunnen voor-verteren. Als deze klus klaar is komt de brij voor verder enzymatische vertering in de dunne darm terecht. Bij de koe is de lengte van het maagdarmkanaal 25x haar lichaamslengte. Via de lange dunne darm worden de vrijgemaakte voedingsstoffen via de darmwand in het bloed opgenomen.

Verteringsstelsel van een carnivoor

Dan zijn er nog de carnivoren, de groep dieren die de noodzakelijke zonne-energie binnenkrijgt via het eten van planteneters. Wolven, leeuwen, tijgers, katten en honden vallen onder deze groep. Vleeseters hebben een gebit dat in staat is vlees te verscheuren en te vermalen. Omdat de eiwitvertering van het vlees voor het belangrijkste deel in de maag plaats vindt, hebben ze een kort maagdarmstelsel en daardoor een dunne buik.

Carnivoren
Het menselijk spijsverteringskanaal vertoont in zijn bouw bijzonder veel gelijkenis met die van de carnivoren. De lengte van onze tractus digestivus is net als bij carnivoren kort: 4x de lichaamslengte. En we hebben maar één maag die enkel dierlijke eiwitten in de vorm van vlees, vis, melk en eieren kan verteren. De aanwezige enzymen en gal in de dunne darm hebben weinig grip op het rauwe plantenmateriaal. Pas zodra het rauwe plantenmateriaal in het digestieve systeem in de buurt van de dikke darm terecht komt kan het door het darmmicrobioom worden gefermenteerd en afgebroken.

Het verschil tussen plantetende dieren en carnivoren is dat de pens met micro-organismen van herbivoren gesitueerd is aan het begin van de darm, terwijl bij carnivoren de ’pens met micro-organismen’, de dikke darm, aan het einde ligt.
In het verleden wisten mensen dat planten moeilijk verteerbaar zijn en dat het dus moeilijk is om nutriënten hieruit te onttrekken. Hierdoor hebben alle traditionele culturen methoden ontwikkeld om plantenmateriaal beter opneembaar te maken, zoals verhitten, mouten, fermenteren en ontkiemen. Veel van deze methoden zijn voor de moderne mens in de vergetelheid gekomen.

Veganisme: op termijn risico op ziekten

Dr. Campbell geeft aan dat planten, zeker rauwe planten, niet de bouwstoffen van ons lichaam zijn, maar vooral de functie hebben om het maagdarmkanaal schoon te maken. Veganisme zou daarom alleen tijdelijk als een vorm van ‘vasten’ mogen worden ingezet. Dit voedingsregime is volkomen ontoereikend voor ons als mens. Veganisten schrijven vaak in de eerste tijd van hun regime enthousiaste boeken, niet wetende dat ze in een detox-fase zitten waar veel mensen van opknappen. Wanneer men de signalen van honger naar vlees in een latere fase ontkent kan men op termijn hier ziek van worden.

In deze visie heeft Campbell de Canadese arts en visionair Dr. Weston A. Price aan haar zijde. Hij ondernam begin twintigste eeuw vele expedities naar 14 landen waaronder enkele van de meest afgelegen gebieden ter wereld. Om daar, samen met zijn vrouw, de relatie tussen voeding, tandheelkundige gezondheid en fysieke gezondheid te onderzoeken en vast te leggen.

Hij zag daar waar mensen hun inheemse voeding aten perfecte tandbogen, weinig of geen tandbederf en een hoge weerstand tegen tuberculose en een perfecte gezondheid. Price kwam erachter dat bij mensen, zodra zij in aanraking kwamen met modern industrieel bereid voedsel als witmeel, geraffineerde plantaardige oliën en voedsel uit blik, zich al snel ernstige vormen van verval voordeden: cariës, misvormde kaakstructuren, scheve tanden en kiezen, artritis en een lage weerstand tegen tuberculose.

Zowel de Eskimo’s in Alaska en de Masai in Kenia die enkel dierlijke producten consumeerden bleken tot de meest gezonde populaties te behoren. Bij de inheemse volkeren die hij bezocht kwam hij geen vegetariër of veganist tegen, terwijl deze manier van eten in Westerse landen in zijn tijd al aan een opmars bezig waren.

Bij chronische aandoeningen: een dieet met hoge kwaliteit dierlijke eiwitten

Dr. Campbell heeft veel volwassen en jeugdige patiënten met chronische aandoeningen op een dieet gezet van een hoge kwaliteit dierlijke eiwitten. In de vorm van gestoofde vis, gefermenteerd melkproducten, bottenbouillon, gepocheerde eieren en zag de gezondheid vaak terugkomen.leverdieet

Voor steeds meer mensen is het eten van dierlijke producten een ware gruwel geworden. Het zou cru zijn om dieren te doden en de huidige landbouwdieren zouden de aarde onder andere door de methaan- en CO2-productie vernietigen. Dit is, aldus Campbell, een mythe die door grote multinationals als Monsanto in het leven zijn geroepen.

Voor het floreren van monoculturen zoals granen, groenten en fruit in de landbouw is veel land en heel veel fertilizers, herbiciden en insecticiden nodig. Evenals ziekte-resistente zaden. En dat is precies wat deze bedrijven produceren. Een vegetarische en veganistische groeimarkt komt deze bedrijven goed uit, aldus Campbell.

Het houden van landbouwdieren is, als het op de natuurlijke manier gebeurt, veel eenvoudiger, goedkoper, schoner en doeltreffender voor de gezondheid van aarde, mens en dier. Door vee op een klein grasperceel als een kudde dicht bij elkaar te zetten, kan de kudde het perceel leegeten, er hun mest achterlaten om vervolgens worden verplaatst naar een volgend grasperceel. Het perceel wat achterblijft moet de kans krijgen zich te herstellen en te verbeteren.

Pas na ongeveer vier maanden mag er weer een kudde runderen het inmiddels verrijkte perceel betreden. De mest is in de tussentijd door mestkevers en ander bodemleven de aarde in gesjouwd. En koolstof houdende wortels van het geconsumeerde gras zijn verworden tot een humuslaag die meer water en koolstof kan vasthouden. Door dit roulatiesysteem wordt de grond met het jaar rijker en vruchtbaarder waardoor er meer en hoger gras groeit waar een grotere kudde zich mee kan voeden. Win-win voor beide partijen. De aarde wordt vruchtbaarder, houdt koolstof en water vast en de dieren die erop grazen eten zich tonnetje rond waarbij hun producten het certificaat grass fed krijgen en zo de consument en zijn darm/lichaam voorzien van onder andere noodzakelijk omega-3 vetzuren.

De regeneratieve landbouw

Runderen hoeven niet het land te laten verschralen. Integendeel, landbouwdieren zijn hard noodzakelijk om de dikke humuslaag die kuddes dieren ooit op aarde verzorgden, terug te brengen. Hierin weet Campbell zich gesteund door Joe Salatin, de schrijver van het voorwoord in haar boek. Salatin is een van meest innovatieve boeren ter wereld. Hij publiceerde elf boeken, figureerde in beroemd geworden documentaires als ‘Food, Inc.’ (2008) en reist een groot deel van het jaar over de wereld om zijn visie op de regeneratieve landbouw uit te dragen.

Zijn missie is een intensieve samenwerking tussen boer, dier en natuur. Door het vee het gehele jaar door buiten te houden en dagelijks te verplaatsen helpen de landbouwdieren mee aan een oplossing voor de voortschrijdende verarming van de toplaag van onze aarde. Als de koeien in zijn Polyface farm in Virginia het perceel weiland hebben verlaten en ondergepoept laat Salatin er zijn kippen scharrelen. Die eten insecten uit de koeienmest en verspreiden de mest verder over het land. Op andere plekken zet Salatin varkens in om de grond om te wroeten, en zo de aarde vruchtbaar te houden.

Het zijn volgens deze Regrarian (=Regenerative Agrarian), dat de overproductie en het gebruik van giftige chemicaliën bij de teelt van monoculturen als groenten, granen en soja, die een bedreiging vormen voor de gezondheid van de aarde en zijn bewoners en niet de veestapel.
Campbell’ s boek is een pleidooi tegen de moderne leefstijl van vegetarisme en veganisme en een hartenkreet om landbouwdieren weer de plek te geven die ze verdienen: het meewerken aan een meer duurzame aarde en landbouw.

Commentaar Natuur Diëtisten Nederland

Mensen hebben voor de bouw van hun lichaamscellen aminozuren nodig. Deze kleinste bouwsteentjes van eiwitten zijn nodig om spierweefsel, botweefsel, orgaanweefsel, bindweefsel, enzymen, bloedcellen, immuuncellen, hormonen en neurotransmitters aan te maken.

Voor een optimale bouw, groei en reparatie van het lichaam zijn er negen aminozuren van levensbelang: histidine, leucine, isoleucine, lysine, methionine, fenylalanine, threonine, tryptofaan en valine. Het lichaam kan deze niet zelf maken uit koolhydraten en stikstof en moet ze dus aangevoerd krijgen via de voeding.

De kwaliteit van een eiwit wordt bepaald door de aanwezigheid van deze essentiële aminozuren. Wanneer alle negen aminozuren aanwezig zijn in het voedingseiwit is het door het lichaam voor 100% bruikbaar als bouwstof en daardoor van hoge kwaliteit. Alle eiwitten in dierlijke voedingsmiddelen zoals vlees, vis, gevogelte, eieren, zuivel bevatten deze essentiële aminozuren. Plantaardige eiwitten in granen, peulvruchten, noten, zaden, paddenstoelen en groenten daarentegen missen vaak meerdere essentiële aminozuren, waardoor ze van een lagere kwaliteit zijn.

Bij het eten van voornamelijk plantaardige voedingsmiddelen is het daarom belangrijk om de eiwithoudende voedingsmiddelen in de maaltijd zó te combineren dat ze samen alle essentiële aminozuren in een voldoende hoeveelheid bevatten. Als men granen en bonen in een maaltijd samen eet, dan creëert men een reeks van aminozuren die complementair zijn aan elkaar: ze vormen een complete combinatie aan hoogwaardige eiwitten. Zo’n combinatie van complementaire eiwitten is nodig voor de synthese van eiwit in de lever. Met name de aminozuren leucine, methionine en lysine komen in plantaardige eiwitten maar in zeer geringe mate voor.

Voor een goede gezondheid en ziektepreventie is de optimale eiwitopname voor volwassenen 1,0-1,6 gram/kg lichaamsgewicht /dag, met minimaal 20-30 gram eiwitten per maaltijd. De eiwitbehoefte ligt bij kinderen, zwangere vrouwen (tot 28 gram extra per dag) en zogende vrouwen (13-19 gram extra per dag) hoger.

Bij volwassen veganisten en vegetariërs ligt de eiwit aanbeveling (met 25 % hoger) op 1,25- 2,00 gram/kg/dag, er van uitgaande dat in de maaltijd de voedingsmiddelen zo zijn gecombineerd dat de essentieel aminozuren ruim voorradig zijn. Dit is bijna onmogelijk gezien de lage kwaliteit van plantaardige eiwitten.

Een niet optimale aminozuuropname vertaalt zich in het lichaam door een verstoorde opbouw van lichaamseiwitten. Dit geeft onder andere een verzwakking van het immuunsysteem, de afbraak van spier- en botmassa, trage groei, huid- haar- en nagelproblemen en in ernstige gevallen zelfs tot ziekten zoals dementie en degeneratie.

Andere tekorten
Andere tekorten in voedingsstoffen bij veganisten en vaak ook bij vegetariërs zijn de B-vitamines waaronder vitamine B12, vitamine A en D en het mineraal zink. B 12 dat door darmbacteriën wordt gesynthetiseerd komt enkel voor in dierlijke producten. De hoeveelheid vitamine B12 die in de darmen wordt geproduceerd is minimaal. Vitamine A komt vooral voor in lever, vis, eigeel en boter.

Vitamine D3 zit enkel in boter, vette vis en eieren. Het kan door middel van UV-straling worden gevormd in de huid, maar daarvoor is cholesterol nodig, waar een veganist niet zoveel voorraad van heeft. Ook zink verdient aandacht. Met name eiwitrijke voedingsmiddelen (van dierlijke herkomst) bevatten veel zink.
Een goede zinkstatus is onder meer belangrijk voor groei en ontwikkeling, hersenfunctie (cognitie, gedrag, stemming), immuunsysteem, antioxidantsysteem, stofwisseling van eiwitten, koolhydraten en vetten, wondheling en weefselvernieuwing, botstofwisseling, (exocriene, endocriene) pancreasfunctie, hartfunctie, schildklierfunctie, vruchtbaarheid, bloedstolling, darmbarrièrefunctie en zintuigfunctie (zien, ruiken, proeven).

 

 

 

 

Anke Gooskens, natuurdietist

Bron:

[1] Dr. Natasha Campbell-McBride MD, MMedsci (Neurology), MMedSci (Nutrition). Vegetarianism Explained. Carnivore, Herbivore, Vegetarian, Vegan, Omnivore, Liquitarian, Undecided. Making an Informed Decision. 2017.

Privacy instellingen

We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website zo soepel mogelijk draait. In de instellingen kunt u zelf kiezen welke cookies u wilt toestaan of wilt weigeren.

Privacy verklaring | Sluit
Instellingen