skip to Main Content
Kenniscentrum met meer dan 2000 artikelen over gezondheid!BEKIJK ALLE ONDERWERPEN

Zware metalen: risico voor hart, nieren, botten en hersenen

Onderzoek van 350.000 mensen uit 37 landen bevestigt dat zware metalen waaronder lood, arseen, cadmium mede oorzaak zijn van hart- en vaatziekten. Britse wetenschappers concluderen dit op basis van bevolkingsstudies[1], die vooral in Europa en de VS zijn uitgevoerd. Zware metalen zijn een risicofactor bij cardiovasculaire ziekten.

Ook een overschot aan koper geeft een risicofactor. Koper is geen zwaar metaal, wel een essentiële voedingsstof. Bij te hoge bloedwaarde werkt koper als pro-oxidant in het bloed. Dit is ook het geval bij ijzer.

Voor kwik werd geen verband gezien, maar veel hangt af van de meetbron die wetenschappers kiezen om blootstelling in te schatten. Voor kwik ging het om haar, teennagels of bloed. Vis is een belangrijke bron van kwik maar ook bron van omega-3-vetzuren, en dat zou het negatieve effect van kwik gecompenseerd kunnen hebben. Andere kwikonderzoeken[11-20] door toxicologen tonen wel degelijk schadelijke effecten van kwik aan.

De meeste zware metalen hebben waarschijnlijk nadelige effecten ook bij lagere blootstelling. We worden belast met zware metalen via verf, plastics, batterijen, drinkwater, pesticiden, meststoffen, tabak én elektronische sigaretten. Ontsnappen aan een zware metalenbelasting is een lastige opdracht.

Zware metalen belasting

Tabak, industrie en verbranding van fossiele brandstoffen zijn belangrijke bronnen van zware metalen. Bepaalde maatregelen in de VS hebben meetbare effecten gehad, denk aan het verbannen van lood in benzine, het succesvol terugdringen van tabaksgebruik en betere waterzuivering. Deze inspanningen zouden naar schatting goed geweest zijn voor een derde van de reductie in hartsterfte.
Hartsterfte die zich tussen 1990 en 2000 in de VS heeft voortgedaan.

Zware metalen situaties in lage en midden-inkomenslanden zijn vaak nog erger. Op sommige plaatsen vormen de hoge niveaus aan arseen en lood een ernstige bedreiging voor de volksgezondheid.
Ook zijn er diverse studie gedaan[2,3,4] naar de effecten van zware metalen op het brein. Daaruit blijkt dat er een risicofactor is voor hersenziekten waaronder Alzheimer.

Zware metalen en onbegrepen symptomen

We kunnen de mogelijkheid niet uitsluiten dat zware metalen, onder meer uit tandvullingen, meespelen in de ontwikkeling van fibromyalgie en systemische auto-immuunstoornissen, aldus Noorse en Iraanse onderzoekers [5]. Het betrof een Environmental Research in een literatuurstudie die als uitgangspunt delayed-type hypersensitivity of vertraagd-type-overgevoeligheid had.

Contactdermatitis is het meest bekende voorbeeld van vertraagd-type-overgevoeligheid. Nikkelallergie is het meest voorkomende type van contactdermatitis. Ook kwik, goud, palladium en chroom(VI) lokken vaak allergische reacties uit.

Mensen komen op vele manieren in contact met zware metalen. Afhankelijk van de mate van blootstelling, genetica en ontgiftings(detox)capaciteit kunnen zware metalen ontstekingen opwekken en delayed-type hypersensitivity veroorzaken. Net als bij allergie kan de immuniteit ontspoord raken.

Maar is er ook bewijs dat ze ook aspecifieke symptomen uitlokken zoals vermoeidheid, pijn en slaapproblemen?

De auteurs sommen tal van argumenten op die voor een verband tussen zware metalen en aspecifieke symptomen spreken. Zo heeft men waargenomen dat Zweedse fibromyalgiepatiënten vaker positief testen op nikkel. Een ander onderzoek beschrijft dat 50 % van fibromyalgie- en CVS-patiënten positief testen op nikkelcontactdermatitis, zonder dat ze tekenen vertonen van auto-immuunziekte. Verder beschrijven casestudies dat symptomen van moeheid verdwijnen nadat nikkelhoudende tandbeugels verwijderd werden.

Tandheelkunde: bron van metalen

De tandheelkunde is een mogelijke bron van metalen waarop het lichaam heftig kan reageren. Onderzoek toont aan dat gevoeligheid voor kwik vaker voorkomt bij patiënten met fibromyalgie. Titaan wordt ook in de geneeskunde gebruikt en is volgens een studie ook een mogelijke oorzaak van vage klachten zoals moeheid, zenuwpijn, gewrichtspijn, en mentale problemen.

Ook oorringen kunnen een continue blootstelling aan goud zijn, waarvoor naar schatting 13 % van alle mensen allergisch is. Mensen die allergisch zijn voor nikkel, zijn bijna altijd ook allergisch voor palladium, dat in juwelen en tandheelkunde gebruikt wordt. Chroom(IV) zit onder andere in kleurstoffen, verf, vernis, leer (als looistof) en behandeld hout.

Chroomallergie komt vaak voor en toxische effecten bij hogere blootstelling zijn goed beschreven. We moeten de impact van lage dosissen grondig gaan onderzoeken, besluiten de auteurs[5]. Blootstelling aan zware metalen beperken kan nu al een zinvolle aanpak zijn voor patiënten met chronische vage symptomen. Ook vaker nader onderzoek (urine en haar) doen op zware metalen belasting is sterk aan te bevelen.

Breed werkingsspectrum van zware metalen

  1. Zware metalen vertonen een breed werkingsspectrum. Ze binden vanwege hun grote affiniteit voor zwavel aan disulfide- en sulfhydrylgroepen van eiwitten. Dit leidt tot proteïnestructuurveranderingen en enzymstoornissen en bevordert de ontwikkeling van auto-immuunziekten.
  2. Zware metalen beschadigen celstructuren vooral van het immuun- en zenuwsysteem. Ze remmen centrale regulerende mechanismen.
  3. Zware metalen inactiveren het ontgiftingssysteem door enzymremming. Ze veroorzaken op deze manier de vorming van vrije radicalen.
  4. Een centraal werkingsmechanisme van de metalen houdt stand in hun interactie met essentiële micronutriënten, zoals calcium, ijzer, zink en selenium, waarvan de opname verminderd is. Hieruit resulteren aanzienlijke stofwisselingsstoornissen, omdat microvoedingsstoffen vooral als enzym-activators fungeren.
  5. Zware metalen verzamelen zich bij voorkeur in het centrale zenuwstelsel, botten, pancreas, nieren en lever. Sommige organen fungeren als zware metalen depots, zoals bijvoorbeeld botweefsel (lood, cadmium), hypofyse (kwik) en de lever (koper).

Arsenicum-verbindingen

Arsenicum-verbindingen worden voornamelijk in het maag-darmkanaal geresorbeerd en hopen zich in de lever, nieren, longen en ook de milt op. De volgende symptomen en chronische ziekten worden geassocieerd met een verhoogde blootstelling aan arsenicum:

  • Eczeem, dermatitis, depigmentatie, hyperkeratose
  • Witachtige dwarsstreepjes op de vingernagels (Mees lines)
  • Ernstige haaruitval
  • Neurologische symptomen: neuropathie, polyneuritis, optische atrofie
  • Ademhalingsproblemen
  • Hartritmestoornissen
  • Toxische leverschade
  • Bij chronische blootstelling aan arsenicum: initiële daling van de hemoglobine met reactieve polyglobulie door sterke hechting aan sulfhydrylgroepen van enzymen van de bloedvorming, zoals bijvoorbeeld de delta-aminolevulinezuur-synthetase. Polycythemie, erytremie, erytrocytose, hyperglobulie of polyglobulie is een stoornis waarbij het gehalte aan rode bloedcellen (erytrocyten) in het bloed: de hematocriet, te hoog is. Het is dus het tegengestelde van bloedarmoede (anemie).
  • Aan enkele arseniumverbindingen wordt een teratogeen of mutageen effect toegeschreven.
    Arseenzuur wordt geclassificeerd als kankerverwekkend. Driewaardige oplosbare verbindingen van arsenicum zijn zeer toxisch, omdat ze biochemische processen zoals bijvoorbeeld DNA-herstel en de cellulaire stofwisseling kunnen remmen.

Blootstellingsbronnen van arsenicum zijn:

  1. Kleurstoffen
  2. Houtbeschermingsmiddelen
  3. Uitstoot bij de verbranding van kolen
  4. Semiconductors in de computerindustrie, licht- en laserdiodes
  5. Ontkleuringsmiddelen in de glasproductie
  6. Keramische artikelen
  7. Drinkwater
  8. Voedingsmiddelen: Zeevruchten (mosselen), vis (garnalen), kippeneieren (vismeel), rijst en rijstproducten

IJzersupplement beschermt tegen loodvergiftiging

Een team onderzoekers suggereert in een publicatie in het American Journal of Clinical Nutrition[6], dat mensen met een risico op blootstelling aan lood zich kunnen beschermen tegen loodvergiftiging door voedsel te eten, dat verrijkt is met ijzer en EDTA (ethyleendiaminetetra-azijnzuur). Lood en ijzer binden in de dunne darm aan hetzelfde transporteiwit, dat de metalen absorbeert in de bloedbaan. Bij een ijzertekort kan dit leiden tot een verhoogde opname van lood vanuit de darmen en daarmee verhoogde concentraties van dit giftige zware metaal in het lichaam en de hersenen.

De studie onder leiding van professor Zimmermann van het Laboratorium voor Humane Voeding in Zurich (Zwitserland) werd uitgevoerd in samenwerking met de universiteit en het universitair ziekenhuis in Marrakesh, Marokko. Deelnemers aan het onderzoek waren 457 Marokkaanse kinderen die aan lood blootgesteld waren door loodmijnen in hun omgeving. De Marokkaanse kinderen kregen op zes dagen van de week gedurende 28 weken voeding wat verrijkt was met verschillende vormen van ijzer.

Een deel kreeg koekjes met ijzersulfaat (FeSO4 met Fe 8 mg). Anderen kregen koekjes met natrium-ijzer-EDTA (NaFeEDTA met 8 mg Fe, 41 mg EDTA) of natrium-EDTA zonder ijzer (Na2EDTA met 41 mg EDTA). De controlegroep kreeg alleen placebokoekjes zonder ijzer of EDTA.

De ijzerstatus en loodconcentratie werd bij aanvang van het onderzoek en na 28 weken gemeten. Er werd bepaald hoe goed de kinderen waren in het oplossen van cognitieve taken. Bij aanvang hadden de kinderen in het bloed een gemiddelde loodconcentratie van 4,3 mcg/dl. Na 28 weken bleken de koekjes met natrium-ijzer-EDTA voor de grootste daling in loodconcentratie te zorgen (met 33 % daling naar 2,9 mcg/dl). Natrium-EDTA en ijzersulfaat gaven een daling van 25 %.

De ijzerstatus verbeterde ook, maar dit gaf geen verbetering van cognitieve prestaties. Blijkbaar is de door lood veroorzaakte hersenschade niet te herstellen door ijzersuppletie, aldus de onderzoekers.

Ethyleendiaminetetra-azijnzuur (EDTA)

Ethyleendiaminetetra-azijnzuur (EDTA) kan het lichaam ontdoen van lood en andere zware metalen door aan deze metalen te binden door chelatie. Zo kunnen zware metalen via de natuurlijke weg uit het lichaam verwijderd worden. EDTA voorkomt oxidatiestress door de chelatie van zware metalen en gifstoffen in de bloedbaan, al voordat deze stoffen een oxidatieve reactie op gang kunnen brengen.

EDTA vormt een stabiel complex met ijzer, zorgt voor een betere opname vanuit de darm naar de bloedbaan, maar wordt zelf niet geabsorbeerd. EDTA kan in de darm lood binden om absorptie te verminderen. In Europa is EDTA ofwel E385 een goedgekeurd additief voor levensmiddelen die wordt gebruikt om geëmulgeerde sauzen en voedsel te kunnen bewaren in blik en pot. Voor verrijking van levensmiddelen met ijzer wordt al jaren gebruik gemaakt van natrium-ijzer-EDTA.

Loodbesmetting van voedsel en water is een ernstig wereldwijd probleem. Vooral in de mijnbouw en de zware industrie in China, Afrika, India, maar ook in de geïndustrialiseerde westerse landen. Bijvoorbeeld in Flint (Michigan, USA) is het drinkwater vervuild met lood, omdat dit water nog door oude loden leidingen stroomt.

Lood en vit B1

Een lage thiamine(B1)status verhoogt de (neuro)toxiciteit van lood. Thiaminesuppletie verlaagt de loodconcentratie in bloed, nieren en botten. Hierbij wordt lood gebonden aan de pyrimidinering van thiamine. Een verlaagde thiaminestatus leidt tot niet-specifieke klachten zoals vermoeidheid, prikkelbaarheid, concentratie en geheugenproblemen, verminderde eetlust, gewichtsverlies, slaapstoornissen, neerslachtigheid, spierzwakte en buikpijn [7].

Zware metalen en heupprothesen

Sinds 2004-2005 worden metaal op metaal (MoM) heupprothesen geplaatst in de Nederlandse ziekenhuizen. Deze techniek kan worden toegepast in zogenaamde resurfacing heupprothesen, maar ook in heupprothesen met een conventionele steel en een grote metalen kop (LHMoM – Large Head MoM).

Beide type prothesen zijn sinds 2011 in opspraak[8]. Onderzoek toont aan dat vrijgekomen metaalpartikels een lokale en in sommige gevallen systemische reactie kunnen veroorzaken. Op den duur kan dit leiden tot osteolyse en loslating van een of beide componenten van de prothese[9]. In het bloed kunnen verhoogde, en soms toxische, concentraties kobalt en chroom worden
Gevonden[10].

Schadelijke effecten van kwik

Kwik is in elke hoeveelheid toxisch. Toxicologen verklaren dat er geen veilig niveau voor kwik bestaat voor het menselijk lichaam. In diverse onderzoeken[11-20] bij mensen en proefdieren is de neurotoxische en nefrotoxische werking van kwik vastgesteld. De belangrijkste bron voor een kwikbelasting is amalgaam uit vullingen in het gebit in de vorm van kwikdamp en kwikionen (anorganisch kwik). Andere bronnen zijn vis (methylkwik), High Fructose Corn Sirop en vaccinaties met thimerasal (ethylkwik).

De hoeveelheid kwik in hersenweefsel correleert met het aantal amalgaamvullingen in het gebit (Eggleston et al, 1987). Een vulling bestaat voor 50% uit kwik en bevat circa 750-1000 mg kwik. Kwik lekt 24 uur per dag, 7 dagen per week uit amalgaamvullingen. De halfwaardetijd van kwik is 30-70 dagen. Dat betekent dat door het voortdurend vrijkomen van kwik uit amalgaamvullingen de belasting met kwik steeds verder toeneemt.

Gemiddeld komt er zonder stimulatie (waaronder kauwen) zo’n 36 mcg kwik per 30 vierkante centimeter lucht vrij uit een vulling. Na stimulatie (kauwen, hete of zure dranken, tanden poetsen, polijsten) kan dit toenemen met een factor 15. Er wordt geschat dat er gemiddeld 20-150 mcg kwikdamp per dag vrij komt uit een met meerdere amalgaamvullingen gevuld gebit.

Kwik bindt zich gemakkelijk aan moleculen en structuren die zwavel bevatten, zoals glutathion, cysteine en de zwavelatomen in vitamine B1, biotine en liponzuur. Kwik bindt zich ook aan diverse eiwitten, enzymen en celreceptoren. Daarnaast bindt het zich aan amino-stikstof-verbindingen, die o.a. voorkomen in het DNA. Plaatsen waarvan is aangetoond dat kwik zich ophoopt en zijn schadelijke werking uitoefent zijn de hersenen, zenuwweefsel, rode bloedcellen, lever, (bij)nieren, milt, schildklier, de foetus en moedermelk.

Kort samengevat zijn enkele toxische effecten van kwik:

  • Het verandert de celmembraanpermeabiliteit (leaky celmembraan). Zo maakt het de bloedhersenbarrière meer permeabel, waardoor toxines gemakkelijker vanuit het bloed de hersenen binnen kunnen dringen om daar hun schadelijke effecten uit te oefenen.
  • Het verandert de driedimensionale structuur van moleculen, waardoor deze niet meer goed hun functie kunnen uitoefenen. Denk aan: bepaalde enzymen, eiwitten, en hormonen. Het bindt zich makkelijk aan moleculen met zwavelbruggen, zoals glutathion. Hierdoor wordt deze moleculen onwerkzaam. Glutathion is bijvoorbeeld nodig voor de ontgifting van zware metalen en andere toxines en het wegvangen van vrije radicalen (oxidatieve stress). Oxidatieve stress kan leiden tot beschadiging van allerlei organen en systemen, zoals de mitochondriën (het energieproducerende systeem in alle lichaamscellen).
  • Kwik remt de werking van vele enzymen, waardoor de enzymreacties sterk vertraagd optreden. Voorbeelden zijn remming van acetylcholinesterase (zenuwstelsel), succinic dehydrogenase, ATPase en glucose-6-fosfatase (energieproductie), alkalisch fosfatase (lever, botstofwisseling), katalase, creatine kinase (spieren) en de spijsverteringsenzymen amylase, lactase, maltase, lipase.
  • Kwik verstoort de spijsvertering en absorptie van voedingsstoffen. Het remt de werking van diverse spijsverteringsenzymen, zie hierboven. Daarnaast doodt kwik de gezonde bacteriën in het maagdarmkanaal en verandert het de elektrische lading van het maag- en darmslijmvlies. Door een veranderde elektrische lading worden voedingsstoffen minder gemakkelijk opgenomen.
  • Kwik remt de werking van vitamine B1, biotine, zink, mangaan, selenium, R alfaliponzuur, glutathion en cysteïne. Vitamine E beschermt onder meer nieren, lever, hersenen en testes tegen toxiciteit van zware metalen zoals lood, kwik, cadmium, aluminium, zilver en koper. Vitamine E beschermt tegen lood geïnduceerde geheugen- en leerproblemen [21,22,23].

Zware metalen binders

Er zijn een aantal stoffen bekend die genoemd worden als zware metalenbinders. Maar in de literatuur zijn er tegenstrijdige berichten over de zware metalen binding te vinden[25], dus meer onderzoek is nodig omdat het bewijs ‘dun’ is. We bespreken hieronder in het kort een paar van die stoffen die circuleren op het internet.

Ethyleendiaminetetra-azijnzuur (EDTA)
Ethyleendiaminetetra-azijnzuur (EDTA) kan het lichaam ontdoen van lood en andere zware metalen door zich aan deze stoffen te binden door chelatie. EDTA voorkomt oxidatiestress door de chelatie van zware metalen en gifstoffen in de bloedbaan, al voordat deze stoffen een oxidatieve reactie op gang kunnen brengen.

Zeolite clinoptilolite
Zeolite clinoptilolite is materiaal dat gewonnen wordt uit vulkanisch gesteente. Dit gesteente heeft een sterk absorberend vermogen en is in staat snel ionen uit te wisselen. Het poeder van zeolite is een natuurlijke chelaatvormer voor zware metalen: lood, cadmium, kwik, nikkel. Het kan dan ook als aanvulling gebruikt worden van DMSA en EDTA. Het kan zich eveneens binden aan andere vervuilende stoffen en microben, waardoor het voor het lichaam gemakkelijker wordt om deze stoffen te verwijderen.

Dimercaptosuccinic (DMSA)
Een methode die ook gebruikt wordt is het zuur van dimercaptosuccinic (DMSA), een specifieke zwavelhoudende verbinding die zich hecht aan metaalelementen, en die sinds 1950 wordt gebruikt als tegengif voor kwik. DMSA heeft de bijzondere eigenschap zich niet alleen te binden aan kwik in het bloed, de lever en de nieren, maar de stof overschrijdt ook de bloed-hersenbarrière en elimineert eventuele kwikopslag in de hersenen. Volgens Arnold Takamoto, een specialist als het gaat om kwikvergiftigingen, kan een complete detox wel 2 tot 3 jaar duren, afhankelijk van de kwikbelasting en de gezondheid van de patiënt [24].

Fulvinezuur en humuszuur
De combinatie fulvinezuur en humuszuur komt voort uit de afbraak van plantaardig materiaal, maar is ook afkomstig van organische en minerale stoffen. Omdat de zuren negatief geladen zijn, kunnen ze zich zowel binden aan ‘aromatische carboxylgroepen’ als aan ‘hydroxy- fenolzuren’ Ze werken als een soort ionenwisselaars en laten metaalionen met een lichte atoomkern los en binden de zware metalen. Humuszuur ondersteunt het lichaam eveneens bij een grondige ontgifting. Het zorgt voor een afvoer van gifstoffen en zware metalen, met name in de darmen.

Belangrijk is dat u goed op de kwaliteit let van genoemde producten die te koop zijn op het internet.
Want er wordt veel “verontreinigd” materiaal op de markt aangeboden. Bijvoorbeeld zeolieten, vooral afkomstig uit Hongarije, Tsjechië, Armenië, Roemenië en Griekenland zijn sterk “vervuild” met o.a. klei, kwarts en veldspar.

Curcumine en R-alfaliponzuur
Er zijn aanwijzingen dat curcumine zware metalen cheleert. Omdat curcumine ook ijzer cheleert; neem curcumine dan niet gelijktijdig met een ijzersupplement in en wees terughoudend met curcuminesuppletie bij mensen met een ijzergebrek [26-29].
R-alfaliponzuur staat ook bekend als ontgifter van zware metalen zoals cadmium, kwik, koper en ijzer [30, 31].

Methylsulfonylmethaan (MSM), organisch gebonden zwavel
Chelators (verbindingen die zware metalen wegvangen) zoals EDTA (ethyleendiaminetetra- azijnzuur) hebben moeite om (cel)membranen en bloed-hersenbarrière te passeren om ter plekke hun werk te doen. Onderzoekers hebben vastgesteld dat MSM ervoor zorgt dat EDTA beter langs biologische membranen wordt getransporteerd, waardoor lokale chelatie mogelijk is. Ze toonden aan dat EDTA in combinatie met MSM wel door het hoornvlies van het oog wordt opgenomen en zonder MSM niet. De studie suggereert dat MSM als transportmiddel kan worden gebruikt om bepaalde stoffen/medicijnen naar een specifieke plaats in het lichaam te loodsen [32].

Kortom het opdoen van zware metalen is tegenwoordig makkelijk, maar het ontgiften van zware metalen is een zware klus.

Zware metalen drinkwater analyse

Zware metalen drinkwater analyseVerkoopprijs (incl. BTW): € 86,45
Koop deze test hier
Een belasting van het water treed vaak pas op wanneer de leidingen in het huis verder lopen. In de gebouwen kan het water in bepaalde situaties enkele uren of mogelijk zelfs dagen onbeweeglijk in de leidingen staan. Afhankelijk van het materiaal van de waterleiding kan dit leiden tot chemische reacties met een afgifte van metaalionen in het water. Waterleidingen van oudere gebouwen kunnen hoofdzakelijk koper of zelfs lood bevatten. Nikkel kan in kranen voorkomen.

Een dergelijke verontreiniging van het drinkwater kan leiden tot ernstige gezondheidsproblemen, zoals neurologische aandoeningen of bloedarmoede, beschadiging van de lever, migraine, negatieve invloed op de uitwisseling van nutriënten, verzwakking van het immuunsysteem, vermindering van serumspiegels van enkele lipoproteïnen, allergieën, groei en ontwikkelingsstoornissen, kanker, schade aan organen of het zenuwstelsel en/of auto-immuunziekten (bijv. aandoeningen aan de gewrichten).

Drinkwater uit bronsystemen kan diverse metalen en verbindingen, zoals sulfaat, nitriet, nitraat of fosfaat (fosfor) bevatten en gezondheidsrisico’s met zich mee brengen. Toenemende verstedelijking, industrialisatie en landbouw, evenals huishoudelijk en industrieel afvalwater (bv. zuiveringsslib) zijn daarvoor belangrijke oorzaken. Natuurlijke geologische processen kunnen eveneens het grondwater belasten.

De hardheid van het water wordt bepaald door de concentratie calcium- en magnesiumzouten en kan regionaal sterk variëren. De hardheid wordt evenals in Duitsland uitgedrukt in de eenheid °dH (Duitse hardheid; 1°dH = 10mg per liter):

– Zacht water: < 8,4°dH
– Middelhard: 8,4-14,0°dH
– Hard water: >14,0°dH

NB. Het duurt ongeveer 3 weken voordat de uitslag bekend is!

Zware metalen urinetest plus

Zware metalen urinetest plusVerkoopprijs (incl. BTW): € 100,75
Koop deze test hier
Bepaling van 17 zware metalen in de urine: aluminium, antimoon, arsenicum, lood, cadmium, chroom, kobalt, ijzer, koper, nikkel, palladum, platina, kwik, thalium, zink, tin. Zie een voorbeeld van een Duitse testuitslag van deze test. Uw uitslag wordt in het Nederlands vertaald.

Voor de beoordeling van de individuele blootstelling aan toxisch relevante stoffen is, naast een gedetailleerde medische milieuanamnese, de introductie van laboratorium diagnostische maatregelen onontbeerlijk. De keuze en het gebruik van laboratorium diagnostische maatregelen wordt echter bemoeilijkt door het feit dat de betrokkenen in zeldzame gevallen specifieke symptomen en klachten kunnen beschrijven die baanbrekend zouden zijn.

De belasting door zware metalen is niet alleen verantwoordelijk voor algemene klachten zoals misselijkheid, braken, chronische vermoeidheid, uitputting, hoofdpijn, migraine, concentratieproblemen en slapeloosheid, maar ze bevorderen ook het ontstaan van chronische ziekten. Meestal zien we symptomen die veel lijken op andere ziektebeelden of psychologische stress reacties. Met betrekking tot een blootstelling aan zware metalen zijn meestal hoofdpijn, duizeligheid, slaap- en concentratieproblemen of ADHD gelijkende symptomen prominent aanwezig. Bovendien moet men rekening houden met hormonale stoornissen, bloedbeeld veranderingen, nieraandoeningen, immunologische aandoeningen, auto-immuunziekten en andere metabole aandoeningen en orgaanfunctiestoornissen.

Een steun voor de inperking van het aantal vermoedelijke diagnoses kan een speciale screening zijn die de die besluitvorming ondersteunen voor verdere diagnostische maatregelen. Een urineonderzoek is een afspiegeling van de uitscheiding van de metalen. De bepaling van de concentratie in de urine is voornamelijk geïndiceerd voor metalen die nierbeschadiging veroorzaken. Zo is de concentratie van cadmium in de urine een indicator van de chronische blootstelling aan dit zware metaal.

Referenties

[1] Chowdhury R, Ramond A, O’Keeffe LM et al. Environmental toxic metal contaminants and risk of cardiovascular disease: systematic review and meta-analysis. BMJ. 2018 Aug 29;362:k3310. doi: 10.1136/bmj.k3310.
[2] Xu L1, Zhang W2, Liu X3, Zhang C1, Wang P4, Zhao X1. J Alzheimers Dis. 2018;62(1):361-372. doi: 10.3233/JAD-170811.
[3] Circulatory Levels of Toxic Metals (Aluminum, Cadmium, Mercury, Lead) in Patients with Alzheimer’s Disease: A Quantitative Meta-Analysis and Systematic Review.
[4] Virk SA, Eslick GD. J Alzheimers Dis. 2015;47(3):629-38. doi: 10.3233/JAD-150193.
Aluminum Levels in Brain, Serum, and Cerebrospinal Fluid are Higher in Alzheimer’s Disease Cases than in Controls: A Series of Meta-Analyses.
[5] Bjørklund G, Dadar M, Aaseth J. Delayed-type hypersensitivity to metals in connective tissue diseases and fibromyalgia. Environ Res. 2018 Feb;161:573-579. doi: 10.1016/j.envres.2017.12.004.
[6] Bouhouch RR, El-Fadeli S, Andersson M et al. Effects of wheat-flour biscuits fortified with iron and EDTA, alone and in combination, on blood lead concentration, iron status, and cognition in children: a double-blind randomized controlled trial. American Journal of Clinical Nutrition, 2016; DOI: 10.3945/ajcn.115.129346
[7] Anetor JI et al. Decreased thiamine and magnesium levels in the potentiation of the neurotoxicity of lead in occupational lead exposure. Biol Trace Elem Res. 2007;116(1):43-51. Reddy SY et al. Thiamine reduces tissue lead levels in rats: mechanism of interaction. Biometals. 2010;23(2):247-53.
[8] Nederlandse Orthopaedie Vereniging. Het gebruik van metaal-op-metaal heupprothese: Aangescherpt advies aan de NOV leden, 17 januari 2012, http://www.orthopeden.
org/vereniging/nieuws/nieuws/het-gebruik-van-metaalop-metaal-heupprothese-aangescherpt-advies-aan-de-novleden?
[9] Verhaar JAN. De harde les van metaal-op-metaalheupprothesen, Ned Tijdschr Geneeskd. 2012; 156: A5564.
[10] Een bloeddonor met MoM-heupprothesen. J. Jelsma, H. kleinveld, I. heyliger. Ned Tijdschr Klin Chem Labgeneesk 2014, vol. 39, no. 1
[11]Bartova J, et al Dental Amalgam as one of the risk factors in auto-immune diseases. Neuro Endocrinol Lett 2003, 24(1-2):221-228
[12]Decherf S et al, Disruption of thyroid hormone dependent hypothalamic setpoints by environmental contiminants. Mol Cell Endocrinol.2010 Jul 29;323(2):172-82
[13]Eggleston DW et al, Correlation of dental amalgam with mercury in brain tissue. J. Prost Dent. 1987 dec;58(6):704-707
[14]Grandjean P. et al,Maternal seafood diet, methylmercury exposure and neonatal neuralgic function. J Pediatr. May 2000;136(5):599-605.
[15]Kawada J et al, Effects of organic and inorganic mercurials on thyroid functions.; J Pharmacobiodyn.1980 Mar 3(3): 149-59.
[16]Nishida M et al, Direct evidence fort he presence of methylmercury bound in the thyroid and other organs obtaines from mice given methylmercury;differentiation of free and bound methylmercuries in biological material als determined by volatility of methylmercury.Chem Pharm Bull. (Tokyo) 1990 May;38(5):1412-3.
[17] Pendergrass JC et al, mercury vapor inhalation inhibits binding of GTP to tubuline in rat brain: Similarity to a molecular lesion in Alzheimer’s disease brain. Neurotoxicology 1997;18(2):315-324.
[18] Sterzl I et al, Mercury and nickel allergy: risk factors in fatigue and auto-immunity. Neuro Endocrinol. Lett.1999;20(20, 3-4):221-228.
[19] Summers A et al, mercury released from dental silver filling provokes an increase in mercury and antibiotic resistant bacteria in oral and intestinal flora of primates. Am Society of Microbiology. 1993 april;37(4);825-834.
[20]Tan SW et al, The endocrine effects of mercury in humans and wildlife, Crit Rev Toxicol.2009;39(3):228-69
[21] Al-Attar AM. Antioxidant effect of vitamin E treatment on some heavy metals-induced renal and testicular injuries in male mice. Saudi J Biol Sci. 2011;18(1):63-72.
[22] Al-Attar AM. Vitamin E attenuates liver injury induced by exposure to lead, mercury, cadmium and copper in albino mice. Saudi J Biol Sci. 2011;18(4):395-401.
[23] El-Demerdash FM. Antioxidant effect of vitamin E and selenium on lipid peroxidation, enzyme activities and biochemical parameters in rats exposed to aluminium. J Trace Elem Med Biol. 2004;18(1):113-21.
[24] Mercury Toxicity and Treatment: A Review of the Literature. Robin A. Bernhoft. J Environ Public Health. 2012; 2012: 460508. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3253456/
[25] Arch Toxicol. 2017 Jan;91(1):63-81. doi: 10.1007/s00204-016-1803-y. Epub 2016 Jul 15.
Mechanisms involved in the transport of mercuric ions in target tissues.
Bridges CC1, Zalups RK2.
[26] Orthokennis https://www.orthokennis.nl/artikelen/Curcumine
[27] Jiao Y et al. Curcumin, a cancer chemopreventive and chemotherapeutic agent, is a biologically active iron chelator. Blood 2009;113(2):462-469.
[28] Food Chem Toxicol. 2014 Jul;69:182-201. doi: 10.1016/j.fct.2014.04.016. Epub 2014 Apr 18.
Protective effect of curcumin against heavy metals-induced liver damage.
García-Niño WR1, Pedraza-Chaverrí J2.
[29] Biofactors. 2017 Sep 10;43(5):645-661. doi: 10.1002/biof.1376. Epub 2017 Jul 18.
Cadmium-induced toxicity is rescued by curcumin: A review.
Mohajeri M1, Rezaee M1, Sahebkar A2.
[30] Orthokennis https://www.orthokennis.nl/artikelen/alfaliponzuur-een-superantioxidant-met-bijzondere-capaciteiten
[31] Smith AR et al: Lipoic Acid as a potential theapy for chronic diseases associated with oxidative stress. Curr Med Chem, 2004 May;11(9):1135-46
[32] Zhang M, Wong IG, Gin JB et al. Assessment of methylsulfonylmethane as a permeability enhancer for regional EDTA chelation therapy. Drug Deliv. 2009;16(5):243-8.

Privacy instellingen

We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website zo soepel mogelijk draait. In de instellingen kunt u zelf kiezen welke cookies u wilt toestaan of wilt weigeren.

Privacy verklaring | Sluit
Instellingen