skip to Main Content
Groot kenniscentrum met meer dan 1000 artikelen over gezondheid!

Epidemie van misdiagnose B12

Ondanks vele recente wetenschappelijke bewijzen is de medische professie er vaak van overtuigd dat een vitamine B12-tekort alleen speelt bij pernicieuze anemie, een erfelijke auto-immuunziekte. Die ontstaat doordat het lichaam niet in staat is tot de aanmaak van intrinsieke factor, nodig voor vitamine B12-absorbtie in de darm. Met als gevolg bloedarmoede en op termijn verstandelijke desoriëntatie en vele andere ernstige klachten als het niet wordt behandeld met vitamine B12-injecties.

Is het misschien vitamine B12 tekort? - Sally Pacholok en Jeffrey J. StuartDe schrijver Pacholok van het boek ‘Is het misschien vitamine B12 tekort? – Een epidemie van misdiagnoses’ komt tot de conclusie dat een vitamine B12-tekort veel vaker voorkomt en de oorzaak is van talloze, vaak ernstige klachten en ziekten. Pacholok schreef dit boek naar aanleiding van een zoektocht naar de oorzaak van haar eigen klachten, nadat medici er niet in slaagden haar ziekte te diagnosticeren. Ze kwam uiteindelijk tot de conclusie dat ze aan een vitamine B12-deficiëntie leed, ze nam B12-injecties en genas.

Pacholok, een hooggespecialiseerde verpleegkundige die tientallen jaren werkzaam was op de spoedeisende hulp, schreef samen met co-auteur en echtgenoot Stuart, medicus en gespecialiseerd in spoedeisende geneeskunde, dit boek. Ze verzamelden en analyseerden talloze wetenschappelijke onderzoeken en persoonlijke verslagen van patiënten en kwamen tot de conclusie dat B12-tekort zich op veel meer manieren manifesteert dan alleen via pernicieuze anemie.

Het komt niet alleen voor bij ouderen, maar treft mensen van alle leeftijden inclusief tieners, kinderen en baby’s. Hieronder een verslag van hun bevindingen.

B12: gecompliceerde vitamine

B12 is het grootste en meest structureel gecompliceerde vitamine. Het bevat het sporenelement cobalt, vandaar de wetenschappelijke naam voor vitamine B12: cobalamine. Het is essentieel voor de DNA-synthese en speelt een integrale rol in een hele reeks van neurologische, hematologische, immunologische, metabolische, vasculaire en voortplantingsfuncties. Om deze reden kan een vitamine B12-tekort het functioneren van iedere cel en ieder systeem in het lichaam verstoren.

Het lichaam kan zelf geen vitamine B12 aanmaken, waardoor het afhankelijk is van wat het via voedsel binnenkrijgt. Vitamine B12 is het enige vitamine in de natuur dat noch door schimmels, planten, zonlicht, dieren noch door mensen kan worden geproduceerd. Alleen darmbacteriën hebben de capaciteit om vitamine B12 aan te maken. Het enzym dat darmbacteriën nodig hebben om vitamine B12 te kunnen synthetiseren zit in de darm van dieren.

Mensen hebben dit enzym niet in de darm. Dit hangt waarschijnlijk samen met onze voedingsgewoonte. Anders dan dieren, die uitwerpselen eten en zo de vitamine B12-producerende darmflora op pijl te houden, eten wij geen fecaliën. Vitamine B12 kunnen we dus alleen binnenkrijgen via de producten van dieren die in hun darmen vitamine B12 kunnen aanmaken.

Dus door het eten van vers vlees (lever),vis, schaal-en schelpdieren, eieren en melk. Mensen die deze voedingsmiddelen niet of weinig eten, zoals veganisten en vegetariërs, zullen het vitamine via een supplement moeten innemen. Zwangere en zogende vrouwen uit deze groep moeten worden gewezen op de gevaren van een ernstig B12-tekort bij hun baby.

B12-rijke voeding is niet toereikend

Toch is het gebruik van een vitamine B12-rijke voeding, zelfs aangevuld met een supplement, lang niet altijd toereikend. Het lichaam blijkt vaak niet in staat het vitamine via het maagdarmkanaal op te nemen. De oorzaak hiervan is dat B12 in het spijsverteringskanaal een complexe weg moet afleggen. Eén belemmerende factor kan er al voor zorgen dat het lichaam onvoldoende vitamine B12 binnenkrijgt.

Het traject van vitamine B12 van mond naar cel en lever verloopt in grote lijnen als volgt:

  1. De speekselklieren geven bij het kauwen van voedsel haptocorrine (R-factor of transcobalamine I) af. Dit eiwit verbindt zich met vitamine B12 tot het haptocorrine-vitamine B12-complex om het zo te beschermen tegen het zure milieu in de maag.
  2. Vitamine B12 in je voedsel is gebonden aan dierlijke eiwitten en moet daarvan worden losgemaakt. Hiervoor is het enzym pepsine nodig dat alleen in de maag kan worden aangemaakt als er voldoende zuur wordt geproduceerd.
  3. De maagwand produceert, bij voldoende aanwezigheid van maagzuur, ook het eiwit intrinsieke factor(IF).
  4. Dit haptocorrine-vitamine B12 complex wordt in de 12-vingerige darm door eiwitsplitsende eiwitten(pancreasproteases) gekliefd waardoor vitamine B12 weer vrijkomt. De intrinsieke factor hecht zich, met behulp van eiwitsplitsende enzymen, aan vitamine B 12 tot een intrinsieke factor-vitamine B12- complex en voert het vitamine mee naar het laatste deel van de dunne darm, het ileum.
  5. De cellen van de wand van het ileum bevatten receptoren die zich aan het intrinsieke factor- vitamine B12-complex hechten en trekken dit de bloedbaan in. Deze opname betreft een actief transport en is calciumafhankelijk. Niet aan IF gebonden vitamine B12 kan via passieve diffusie (over de hele lengte van het maagdarmkanaal) worden opgenomen, maar deze vorm van opname is zeer inefficiënt. Vitamine B12 dat niet is gekoppeld aan IF wordt sneller afgebroken door proteolytische enzymen en darmbacteriën. Dit betekent dat bij dysbiose en malabsorptie (defecte actieve opname) hoge doses vitamine B12 verloren gaan.
  6. In de bloedbaan voert het transporteiwit transcobalamine II vitamine B12 naar de cellen.
  7. Een eventuele overmaat aan B12 wordt afgevoerd naar de lever, waar die wordt opgeslagen.

B12 opnameverstoringen

Medische ingrepen, ziektes en ook veroudering kunnen bovenstaande stappen verstoren. We bespreken er een aantal.

  • Atrofische gastritis, een ontsteking van het maagslijmvlies, komt vrij veel voor bij mensen boven de 50 jaar. Dit gaat gepaard met een verminderde productie van maagzuur en de intrinsieke factor. Het gebruik van maagzuurremmers en maagbeschermers (protonpompremmers) heeft ook dit effect.
  • De productie van maagzuur en intrinsieke factor (IF) kan afnemen doordat er minder cellen in het maagslijmvlies beschikbaar zijn die maagzuur en IF aanmaken, bijvoorbeeld ten gevolge van ouderdom of een geheel of gedeeltelijk verwijderde maag. Ook mensen met een maagomleiding zijn kandidaat voor een vitamine-B12 tekort.
  • Het operatief verwijderen van het laatste deel van de dunne darm, waar de receptoren voor B12-opname zitten, kan ook leiden tot een B12-deficiëntie.
  • Darmziekten zoals de ziekte van Crohn en colitis ulcerosa en bacteriële overgroei in de dunne darm (Small intestine bacterial overgrowth SIBO) evenals coeliakie, Gardia Lamblia en glutensensitiviteit kunnen de opname van vitamine B12 verhinderen.
  • Mensen met auto-immuunziekten kampen vaak met maagdarmproblematiek waardoor een of meerdere stappen in het traject verstoord zijn.
  • Het verdovend middel N2O, distikstofmonoxide, dat veel wordt gebruikt bij medische ingrepen door de (tand)arts en anesthesist maar ook als partydrug (lachgas) maakt vitamine B12 inactief.
  • Gifstoffen zoals kwik, bijvoorbeeld uit amalgaamvullingen, kunnen het vitamine B12 verhinderen de bloed-hersenbarrière te doorkruisen, waardoor het niet de zenuwcellen kan bereiken waar het vitamine nodig is.
  • Aangeboren fouten in de B12-stofwisseling kunnen de stof in elk stadium van het proces negatief beïnvloeden.
  • Medicijngebruik, waaronder metformine en maagzuurremmers (H2-receptorantagonisten, protonpompremmers) leiden tot vitamine B12-malabsorptie. Medicijnen die een vitamine B12 tekort kunnen veroorzaken zijn o.a.: maagzuurremmers zoals Omeprazol, Pantazol, Nexium, Zantac. Para-aminosalicylzuur (tuberculose). Neomycine (een antibioticum), Colchicine (tegen jicht), Metformine (bij diabetes 2), Questran (cholesterolverlager), kaliumtabletten (zoals Slow K) en lachgas (anesthesie).
  • Exocriene pancreasinsufficiëntie. B12-malabsorptie is in dit geval het gevolg van een gebrek aan proteolytische pancreasenzymen, die nodig zijn om vitamine B12 los te maken van R-eiwitten waarna het vitamine aan IF wordt gekoppeld.

Pacholok geeft aan dat vitamine B12 geen wondermiddel is. Klachten en ziekten kunnen allerlei oorzaken hebben en B12-deficientie is er een van. Het niet uitsluiten van vitamine B12-deficientie en het niet suppleren ervan bij een tekort kan leiden tot een onnodig ernstige aantasting van de gezondheid met zelfs de dood tot gevolg.

Vitamine B12 en pernicieuze anemie

De cellen in het maagslijmvlies die maagzuur en de intrinsieke factor produceren worden bij pernicieuze anemie vernietigd door antistoffen. Door het gebrek aan intrinsieke factor kan vitamine B12 niet via de darm worden opgenomen in het bloed. Met als gevolg dat het rode beenmerg, dat B12 nodig heeft voor de vorming rode bloedlichaampjes (erytrocyten), te weinig rode bloedlichaampjes kan aanmaken.

Het bloedbeeld toont daardoor weinig maar vergrote erytrocyten. Daarom heet deze vorm van bloedarmoede macrocytaire (grote cel) anemie/bloedarmoede. Naast de symptomen van bloedarmoede ontwikkelt men ook andere klachten als gevolg van een vitamine B12-tekort zoals hart- en vaatziekten, hersen- en zenuwbeschadigingen etc. Pernicieuze anemie kan, mits vroegtijdig gediagnostiseerd, worden behandeld met vitamine B12-injecties.

Vitamine B12 en het zenuwstelsel

Vitamine B12 is ingebouwd in de zachte, vettige isolatielaag, de myelineschede waarmee de zenuwen zijn omwikkeld. De zenuwbaan is te vergelijken met het snoer van een elektrisch apparaat. De dunne beschermlaag om de snoer voorkomt dat de energie naar buiten toe ontsnapt en de aanvoer van elektriciteit wordt verstoord. Op een soortgelijke manier verzenden de zenuwcellen in de hersenen en het ruggenmerg elektrische boodschappen.

Als de myelineschede, door vitamine B12-tekort, wordt afgebroken of opzwelt, raken de elektrische impulsen in de zenuwen verstoord. Dit kan resulteren in neurologische klachten zoals een verdoofd, tintelend of brandende zenuwpijn in armen, benen of romp. Ook tremoren (die foutief kunnen worden geïnterpreteerd als een essentiële tremor of een voorstadium van de ziekte van Parkinson) kunnen het gevolg zijn van een B12-tekort. Evenals aantasting van het gezichtsvermogen, verstoring van het beeldvermogen of blindheid, spierzwakte, verlamming, vermoeidheid en lichamelijke verzwakking (dikwijls opgevat als het Chronisch Vermoeidheid Syndroom) en het rusteloze-benen-syndroom.

Omdat het zenuwstelsel samen met de hersenen ook de psychische gesteldheid bepalen kan dit vitamine B12-tekort op termijn leiden tot allerlei neuro-psychiatrische symptomen of ziektebeelden zoals verwardheid, geheugenverlies (dikwijls beschouwd als eerste tekenen van dementie), neuropathie, duizeligheid, incontinentie, impotentie, persoonlijkheidsverandering, verstoord evenwicht, depressie , psychose en de ziekte van Parkinson. Ook ontwikkelingsstoornissen bij kinderen, leerproblemen en autisme kunnen het gevolg zijn van een B12-tekort.

Multiple Sclerose (MS) en vitamine B12-deficiëntie houden op drie belangrijke punten verband met elkaar. Ten eerste lijken de symptomen op elkaar waardoor het belangrijk is om hier de goede diagnose te stellen, want B12-deficiëntie is in een vroeg stadium volledig te genezen, terwijl MS ongeneeslijk is. Ten tweede leiden chronisch onbehandelde B12-deficiëntie en MS beiden tot een desastreuze beschadiging van de myelineschede, met aantasting van de hersenen en het ruggenmerg tot gevolg.

In beide gevallen gaat het over demyelinisering van de zenuwen. En ten derde komen wetenschappers tot intrigerende conclusies die er mogelijk op wijzen dat een laag vitamine B12-niveau een belangrijke rol speelt in het ontstaan van MS. Dat betekent dat zelfs wanneer de diagnose MS juist is, B12-deficientie mogelijk aan de ziekte bijdraagt.

Vitamine B12 en hart- en bloedvaten

Een hoog homocysteïne-niveau in het bloed is een risicofactor voor allerlei hart- en vaatziekten, die meer dan dertig jaar geleden werd ontdekt. Momenteel staat het aminozuur homocysteine weer in de aandacht en wordt het wel eens ‘het cholesterol van de 21e eeuw’ genoemd.

De aanwezigheid van voldoende vitamine B12 maakt het mogelijk dat foliumzuur (vitamine B11), homocysteïne omzet in een ongevaarlijk aminozuur. Wanneer het vitamine B12-niveau tot een ongezond laag niveau daalt komt, kan homocysteïne niet meer worden weggewerkt en zo sterk stijgen dat het risico op een hartaanval of hersenbloeding groot is.
Wanneer ziekten en klachten het gevolg zijn van een vitamine B12-tekort, zijn de symptomen allemaal te behandelen, mits de behandeling op tijd wordt gestart. Vandaar dat vitamine B12-deficiëntie bij hart en vaatziekten altijd dient te worden onderzocht voordat bij de patiënt een diagnose wordt gestel.

Vitamine B12 en osteoporose

Een niet-optimale vitamine B12-status draagt waarschijnlijk bij aan de ontwikkeling van osteoporose. B12 is van essentieel belang voor de vorming van osteoblasten, de beenvormige cellen. Een tekort kan osteoporose en fracturen tot gevolg hebben.

Een lage vitamine B12-status gaat gepaard met een significant grotere kans op botbreuken, met name in de lumbale wervelkolom.

Vitamine B12-tekort en diabetes mellitus

Vitamine B12-tekort komt vaak voor bij mensen met diabetes type 1 en type 2. Dit blijkt uit verhoging van de MMA-spiegel, terwijl de serum vitamine B12-spiegel vaak normaal of zelfs hoognormaal is.

Bij mensen met diabetes type 1 komt auto-immuun gastritis 3 tot 5 keer vaker voor dan in de algemene bevolking. Ook auto-immuun hypothyroïdie en coeliakie, die eveneens een negatieve invloed hebben op de vitamine B12-status, komen vaker voor bij mensen met diabetes type 1. Bij mensen met diabetes type 2 draagt het gebruik van de medicatie metformine bij aan het ontstaan van het vitamine B12-tekort.

Men moet er op bedacht zijn dat autonome en perifere neuropathie bij diabetici mede het gevolg kan zijn van een vitamine B12-tekort. Supplementatie met een hoge dosis vitamine B12 in combinatie met een kwalitatief B-complex (omdat er ook vaak sprake is van meerdere vitamine B- tekorten) kan dan helpen om de klachten te verlichten. Denk daarbij ook aan alfaliponzuur. Alfaliponzuur bevindt zich in de mitochondria van elke cel en is een breedspectrum superantioxidant met bijzondere capaciteiten.

Dit komt onder andere doordat het de bloed/hersenbarrière makkelijk passeert en in water evenals vet oplosbaar is. Mede daardoor biedt het bescherming tegen degeneratieve aandoeningen van het zenuwstelstel. Er zijn veel overtuigende studies die de werking van alfaliponzuur onderbouwen bij neuropathische pijnen. Het helpt de pijn te verlichten die veroorzaakt wordt door oxidatieve stress in het perifere zenuwstelsel.

De bloedspiegels van MMA en homocysteïne voorspellen niet altijd of iemand profijt heeft van vitamine B12-suppletie. Er zijn sterke aanwijzingen dat hoge doses vitamine B12 suppletie invloed heeft op verschillende (neurologische) aandoeningen (de ziekte van Alzheimer, de ziekte van Parkinson, multiple sclerose (MS), amyotrofische lateraalsclerose, aids-geassocieerde myelopathie, carpaal tunnelsyndroom), waarbij de bloedspiegels van MMA en homocysteïne normaal zijn.

Er kan sprake zijn van een ‘lokaal’ vitamine B12-gebrek of een verhoogde lokale vitamine B12-behoefte. Een andere mogelijkheid is dat vitamine B12 in hoge dosering farmacologische effecten heeft.

Het vaststellen van een vitamine B12-deficiëntie

De meest gangbare referentiewaarden voor vitamine B12 in het bloed in klinische laboratoria zijn 180 – 750 pmol/l. De auteurs zijn na een uitgebreid onderzoek van mening dat de ondergrens veel en veel te laag is en moet worden verhoogd naar 450 pg/ml. In het gebied tussen 180 en 450 pg/ml vonden ze reeds aantoonbare B12-deficiënties in hersenen en ruggenmergvocht. Voor een optimale werking van hersenen en zenuwen en ter voorkoming van ziekten bij jong en oud zou het serum B12-niveau zelfs rond de 1000 pg/ml moeten liggen.

De gehanteerde normaalwaarden zijn tientallen jaren geleden vastgesteld en gebaseerd op basis van afwijkingen in het bloed bij pernicieuze anemie, en niet op de neurologische- en andere afwijkingen die later werden ontdekt.
Als gevolg van dit beleid worden patiënten in het grijze gebied tussen 200 en 450 pg/ml vaak niet behandeld. Pacholok voert al sinds de tachtiger jaren van de vorige eeuw strijd voor een vitamine B12-therapie voor iedereen met een serum B12-waarde in het grijze gebied tussen 200 en 450 pg/ml.

Suppletie vitamine B12

Bij aanwijzingen of symptomen die zouden kunnen wijzen op een B12-tekort, laat u dan altijd testen vóórdat u vitamine B12-supplementen gaat innemen. Inname van vitamine B12 voordat er getest is, zullen testresultaten vertekenen en het wordt dan lastig om een juiste diagnose te stellen of B12-deficientie als oorzaak uit te sluiten.

Alleen met testresultaten kan een juiste diagnose worden gesteld en een juiste behandeling worden voorgeschreven. Wil de huisarts niet meewerken aan (bloed)onderzoek of aan een behandeling met vitamine B12-injecties, zoek dan een arts die hier wel voor open staat. Een kopie aan de huisarts geven van hoofdstuk 11 van het Pacholokboek is ook een optie. Beleefdheid en meegaan in wat een onwillige arts hierover zegt kan bij een B12-tekort fatale gevolgen hebben. Voorkomen, vroege signalering en behandeling van vitamine B12-deficiëntie is van essentieel belang ter voorkoming van onherstelbare,verwoestende, neurologische aandoeningen.

Suppletie vitamine B 12 zonder recept

Terwijl u wacht op de testresultaten kunt u beginnen met een dagelijks hoog gedoseerde vitamine B12-zuigtabletten (Methylcobalamine plus Adenosylcobalamine) van 2000 mcg. Deze zijn zonder recept verkrijgbaar. Het kan 6 tot 12 weken duren voordat de positieve werking van vitamine B12-suppletie naar voren komt.

Als u na die tijd nog te weinig positieve effecten bemerkt kunt u de dosering verhogen. Neem geen cyanocobalamine, aangezien deze vorm niet lichaamseigen is en daardoor veel minder effectief. Een hoge vitamine B12-inname geeft geen schadelijke bijwerkingen en is niet verslavend.

Bij een milde vitamine B12-deficiëntie kan een hoog-gedoseerde zuigtablet of oplostablet vitamine B12 met het biologisch actieve methylcobalamine en adenosylcobalamine (2000 mcg -5000 mcg per dag) onder de tong, na verloop van tijd een gunstig effect hebben op de klachten.

Injecties vitamine B 12

Wanneer de klachten niet verdwijnen moeten er bij wijze van proef altijd injecties worden gegeven. Vraag de huisarts om een recept en eventueel een korte instructie hoe u uzelf kunt injecteren, en probeer dit dan een maand of twee. Lukt het injecteren niet dan kunt u altijd nog aankloppen bij de doktersassistente of een deskundig familielid.

Indien er duidelijke neurologische klachten aanwezig blijven, wordt aangeraden langere tijd frequent te injecteren met 1 à 2 injecties per week. Overige patiënten kunnen afbouwen op geleide van klachten. Indien de klachten weer terugkomen, is dat een teken dat men net te lang gewacht heeft met de volgende injectie. Het heeft de voorkeur, met het oog op optimaal herstel, de behandeling in te stellen op de behoefte van de individuele patiënt.

Sommige patiënten kunnen na de opstartdosering prima overschakelen op een onderhoudsdosering van elke maand of zelfs elke twee maanden. Een grote groep patiënten ervaart echter dat klachten snel terugkomen indien men met te grote stappen afbouwt. Waarom zich dit voordoet, is niet duidelijk, maar vaststaat dat het zo is. Eén van de meest voorkomende problemen is dat men onvoldoende injecties krijgt om zich goed te voelen. Vaak gaat de arts af op de serum-B12-waarde, die echter geen informatie geeft over het effect van de behandeling. Ook bestaat de angst voor een ´teveel´ aan B12.

Commentaar Natuurdiëtisten Nederland

Op de website Stichting B 12 tekort kunt u een pagina met een lijst vinden met links naar (abstracts van) wetenschappelijke artikelen over vitamine B12, gerangschikt naar onderwerp.

Documentaires en boeken over een B12 tekort vindt u hier. Ook kunt u op genoemde doorlink de gehele conferentie (19 oktober 2013: the Pernicious Anaemia Society in Groot-Brittanië) bekijken op YouTube.

Een vitamine B12-tekort kan veroorzaakt worden door een auto-immuunziekte. Dat zijn ziekten die veroorzaakt worden door auto-antistoffen van het immuunsysteem. Men spreekt van auto-immuniteit wanneer er een immunologische (humorale en/of cellulaire) reactie optreedt tegen lichaamseigen bestanddelen. Bij mensen met een auto-immuun ziekte werkt het immuunsysteem niet naar behoren.

Bij mensen met bijvoorbeeld coeliakie (auto-immuunziekte van de darm) en dan voornamelijk bij die patiënten die geen glutenvrij dieet gebruiken, zijn vaak antistoffen (met name IgA) tegen reticuline, endomysium, tissue-transglutaminase (tTG) en gliadine aantoonbaar. Voor al deze antistoffen geldt dat er een relatie is met de mate van vlokatrofie. Deze antistoffen verdwijnen als de patiënten een glutenvrij dieet gebruiken.

Bij de meeste patiënten worden de antistoffen weer aantoonbaar bij glutengebruik. Coeliakie (ook bij mensen met glutensensibiliteit) kan een tekort aan vitamine B12 veroorzaken. De opname van vitamine B12 kan verbeteren en zelfs herstellen indien het glutenvrij dieet gevolgd wordt, en het darmslijmvlies hersteld.

Omdat een B12- tekort ook steeds vaker voorkomt bij hypothyreoïdie (met o.a. verhoogde TPO), zou het voor mensen met een hypothyreoïdie aan te bevelen zijn hun arts te verzoeken de serum B12 waarde eens te laten bepalen.

Als laatste willen wij onderstrepen dat een B12-tekort geen ‘hype’ is. Veel mensen komen binnen bij de huisarts met allerlei vage klachten. Opvallend vaak patiënten die al lange tijd onder behandeling staan bij verschillende specialisten. Ze hebben last van onverklaarbare gewrichtsklachten, spierklachten, flinke vermoeidheid, tintelingen, ‘foggy brain’, maar ook psychische problemen (stemmingen, depressie, angststoornis), en geheugenverlies. U vindt een Vitamine B 12 checklijst in de pdf hieronder.

Volgens Internist Auwerda van het Zuiderzee ziekenhuis in Lelystad ligt de oorzaak veelal in een tekort aan vitamine B12.

 

 

 

 

Anke Gooskens

 

Vitamine B12 urinetest

Vitamine B12 urinetestVerkoopprijs (incl. BTW): € 47,95
Koop deze test op Yours-Healthcare.nl
Laboratoriumanalyse van methylmalonzuur in de urine. Bij deze test wordt ook het creatinine gehalte gemeten. Ter bepaling van de vitamine B12 voorziening.

De verhoogde detectie van methylmalonzuur in de urine vormt een indirecte marker van een vitamine B12-deficiëntie. Het maakt het mogelijk om conclusies te trekken over het metabool beschikbare vitamine B12. Vitamine B12 fungeert als een co-enzym van methylmalonyl-CoA mutase, dat in de citroenzuurcyclus methylmalonyl-CoA katalyseert tot succinyl-CoA. Wanneer deze stofwisselingsroute, bijvoorbeeld ten gevolge van een verminderd aanbod van vitamine B12, verstoord is treedt een verhoogde excretie van methylmalonzuur op.

Literatuur en links:

Bestel het boek ‘Is het misschien vitamine B12 tekort? – Een epidemie van misdiagnoses bij Bol.com.

Privacy instellingen

We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website zo soepel mogelijk draait. In de instellingen kunt u zelf kiezen welke cookies u wilt toestaan of wilt weigeren.

Privacy verklaring | Sluit
Instellingen